|
halika…
sumama ka sa aking paglipat… mas maganda doon… mas makulay… mas nakakaaliw… mas may buhay…
pakibitbit ng kape at kutkutin na nasa mesa…
tara na!
http://mapanuringpanitik.blogspot.com/
ooopppss.. ang pinto pakipinid, mabigat ang buhat kong bayong…
salamat. Pansamantalang titigil humimig ang aking damdamin. Magbabalik ako sa tamang panahon… kapag napuno na muli ng kalungkutan ang aking katauhan… Maraming salamat sa inyong pagbisita, at kung kayo’y may alay na hatid pakiiwanan lamang sa aking hapag-kainan… At sa inyong pagalis, huwag kalimutang ipinid ang pintuan… baka may langaw na pumasok! Hanggang sa muli… Blag! blag! blag!
Paksa: Makikinig ka ba sa paulit-ulit na hinagpis ng isang kaibigan.. o manonood ka na lang ng pagluluto ng adobo?
Ewan ko, masarap yatang topic ito… naisip ko lang… minsan ba dumating sa buhay mo na maging balikat ng isang kaibigan? Ikaw na rin ang naging tenga. Ikaw na rin ang naging clown… dumating na ba sa punto ng buhay mo un? Ha?
Sa paulit-ulit nyang pagbabahagi ng nangyayari sa buhay nya, nakikinig ka pa ba? Kahit alam mong parang sirang plaka na? Kahit alam mo na ung kasunod sa bawat litanya nya?
Kasalanan mo ba kung ma-bore ka? Kasalanan mo ba na mas masarap manood ng tv kesa magbasa sa IM’s nya? Kasalanan mo ba? Ha?
Baligtarin natin ang sitwasyon….
Ikaw ang lumapit para mag-share ng nangyayari sa buhay mo… Nagtanong ka kung ok lang? Ok lng daw. Sumige ka… bratatatatatatat… dire-diretso… dahil mainit pa… tapos di sya nagsasalita.. walang reaksyon… Tinanong mo kung andun pa sya.. (baka disconnected lang)… andun pa daw… nagpatuloy ka sa sentimyento mo… tapos biglang bubulaga sayo.. nagugutom sya!!!
Akala mo nagutom sya sa mga kaekekan mo… un pala nanonood kung pano gumawa ng adobo! Ano ang mararamdaman mo? Disappointed ka di ba? Di ba???
Pwede namang sabihing HINDI OK. Bakit sinabing OK LANG?
O, ngayon nasaang panig ka na?
Pero maya-maya ka magbigay ng reaksyon… hindi pa tapos ang kwento…
Nagkataong kaseng nasasaktan ka sa bawat binibitiwan nyang salita. Nagkataon kaseng “second choice” ka nung araw na iyon. Alam mong hindi ikaw ang unang nakaalam ng mga pinagsasasabi nya. Alam mong may ibang tao na na nakapagpangiti sa kanya. May ibang tao na na nag-comfort sa kanya. At nagkataon ding puso ang masakit sa kanya… at ang pinakamasakit pa don… mahal mo ang taong iyon. Kaya mas minabuti mong mag-aral magluto ng adobo na iba’t ibang style kesa makinig at masaktan…
Oha.. oha… Bumabaligtad na yata ang aking tagasubaybay!
Muli magtatanong ako… sa ganitong sitwasyon:
Makikinig ka ba sa paulit-ulit na hinagpis ng isang “kaibigan”… o manonood ka na lang ng pagluluto ng adobo?
________________________________________________ Pikit-matang inilathala ng “mapanuring panitik” Sa aking paglalakad ika’y natanawan Angkin mong kagandahan aking nasilayan ‘Di nagdalawang-isip, ikaw ay tinitigan Isinama kita sa aming tahanan.
Sa kagustuhan kong ikaw ay masarili Sa aking silid, tayo’y magkatabi Ikaw ay pinagod at aking ginamit Di ko namalayang damit mo’y napunit.
Ako ay nagulat may araw na pala Ikaw at ako ay nagkakasundo pa. Nang ako’y mapagod, ikaw ay humiga Ako ay pumikit… ika’y nagpahinga.
Sa pagmulat ng mata, ikaw ay hinanap Nakahiga pa rin ngunit ako’y nagulat! Bakit tila yata ikaw ay nagbago, Nawala ang ganda at ang iyong bango!
Ako ay nag-isip kung anong gagawin Gusto kong ibalik ang ganda mong angkin. Sa aking sisidlan, labaha ay kinuha… At sa gagawin ko’y, patawarin sana!
Kailangang ikaw ay aking saktan Upang ang ganda mo’y muling masilayan Upang magamit kang muli at pakinabangan… Halika sa tabi ko… ika’y TATASAHAN.
____________________________________________ Mula sa mahalay na isip ng mapanuring panitik Para sa mahahalay na tagasubaybay….
Sa kabila ng nakaabang na panganib Patuloy akong aawit… Patuloy kong aawitan ng maligayang himig Ang mga kaluluwa sa langit.
Sa kabila ng nagbabadyang unos Patuloy akong guguhit… Patuloy kong iguguhit ang masayang araw At kakalimutan ang sakit.
Sa kabila ng nananariwang karamdaman Patuloy akong susulat… Patuloy kong isusulat ang bawat sandali At mananatiling mulat.
Sa kabila ng lahat ng bumabalot na takot… Sa kabila ng lahat ng kahapisan… Sa kabila ng lahat ng kawalang-pagasa… Magpapatuloy ako…
Dahil sa kabila ng lahat ng dusa Doon ako nakakasumpong ng ligaya. Dahil sa kabila ng lahat ng hirap Doon lamang ako gumiginhawa.
Patuloy kong yayakapin ang kalungkutan Hanggang bumalot sa buo kong katauhan… Hanggang ako’y tuluyang mahimlay… At… sa Kalangitan ay magkamalay…
______________ mapanuring panitik
Papalubog ang araw, noon kita natanawan Mula sa malayo pilit kang tiningnan Ikaw ay nakaupo sa tabi ng pampang At tila nilalamig sa hanging amihan.
Hindi nagdalawang isip, ikaw ay nilapitan At ako’y nabighani sa angkin mong kagandahan Ako ay nagtanong “Ano ang iyong pangalan?” Ngunit ang iyong tugon ay simpleng ngiti lamang.
Muli ay nagtanong kung pwede akong tumabi Bahagyang tumango may pilit na ngiti. Tatlumpong minuto ng katahimikan Babasagin ko sana ngunit iyong naunahan.
Tinanong mo ako ano ang aking ngalan Agad akong tumugon inabot ang kamay Inaya kang maglakad sa dalampasigan Sa iyong pagtayo, ikaw ay inalalayan.
Para tayong paslit sa lansangan May ligayang nadarama sa katahimikan Sa tubig ng dagat tayo’y nagtampisaw Kinalimutan saglit ang tunay na buhay.
Wala ni isang salitang namutawi Puro halakhak ang lumabas sa labi Hindi nagtanong, walang pasintabi Tayo ay nagkaintindihan sa ating mga ngiti.
Magdadapi’t hapon na, ikaw ay nagpaalam Gusto mang ihatid, ngunit ikaw ay umayaw. Sa huling sandali, ikaw ay tinitigan Ang mga mata mo’y tila nanamlay.
Ikaw ay tinanaw mula sa buhanginan Ako ay sandaling pumikit at nagdasal Sa pagmulat ng aking matang mapanglaw Ikaw ay wala na, di na masilayan.
Muli ay humiga sa dalampasigan Iminulat ang mata sa kalawakan Isang talang maningning aking nasilayan Ngunit nawala din pagsikat ng araw.
_________________ mapanuring panitik
Kulang-kulang tatlong buwan… matagal-tagal na rin nung huli kong bisitahin ang bulwagang ito.Inisip kong magsulat muli ngunit ayaw ng pagkakataon.Ngunit sa puntong ito, bubuhayin kong muli ang ilaw ng aking tahanan. Ang tahanan ng aking damdamin at kalungkutan. Minsan, sumagi na sa isipan kong ipinid na ang pintuan nito.Dahil natatakot ako sa bawat kalungkutang bumabalot sa aking pagkatao.Alam kong batid ng bawat isa, na kailangang makaramdam ako ng ganap na kalungkutan upang maumpisahan kong magsulat muli… Sa kahilingan ng isang kaibigan, na halos araw-araw ay nagaabang ng bago kong tula, huhukayin kong muli ang ugat ng karunungan.Sisisiring muli ang bawat karagatan… liliparing muli ang papawirin…. At aakyatin kong muli ang bundok ng katwiran… Dahil hindi madali ang magsulat… hindi katulad ng pagtitimpla ng kape… hindi kawangis ng paggawa ng tinapay… ang magsulat ay sadyang napakahirap… lalo na kung walang dahilan! Sandali akong hihiwalay sa katotohanan ng buhay.Sandali kong iiwan ang aking hinaharap… Sandali akong pipikit at babalik sa aking nakaraan… Dahil doon lamang ako nakakakuha ng matinding emosyon na nagtutulak sa akin upang magsulat… magsulat ng magsulat… Sandali kong iiwan ang kasalukuyan… Pipikit… Magninilay…. Maguumpisang magsulat… (Pakaabangan)
Dagling puputulin ang bawat kalungkutang Bumabalot sa lahat ng ginto kong talataan Minsan ay kailangang malagyan ng buhay Ang mundo kong ito na puno ng alinlangan.
Kaya’t ang salitang minsan kong binitiwan Na gagawang muli ng tulang makulay Handog para sa taong laging naririyan At naging kasama ko sa agos ng buhay.
____________________________________
SALAMAT sa lahat ng oras na ginugol Sa pagaalaga, na hindi naputol. Sa pag-unawa sa lahat ng kamalian Sa pagpapatawad sa mga kasalanan.
Salamat, sa pagmamahal na dulot Sa mga kaisipang aking napulot Sa mga aral ng pagibig at sa lahat-lahat Ay lubos ang aking pagpapasalamat.
PATAWAD kung puso ay laging lumuluha Sa salitang binitiwan at mga akala Sa mga paratang, sa lahat ng kamalian Ang tanging hiling ay kapatawaran…
Sa bawat oras na atin pang gugugulin Nawa’y tahimik na ang tahanan natin. Nawa’y patuloy na ang kasiyahan at aliw At muling madama ang pagibig mo giliw.
Sa panibagong buhay na dulot sa iyo Kaligayahan sana’y makamtan mo. Kapayapaan,at pusong walang agam Nawa’y mapasa’yo, sa iyong kaarawan! Maligayang bati, aking mahal…
Ang sabi mo sa akin ako’y iyong mahal
Ngunit bakit ngayon ikaw ay nariyan?
Ang sabi mo sa akin pangarap ay tutuparin
Ngunit bakit ngayon pangarap ay nasa hangin?
Ang sabi mo sa akin ika’y maghihintay
Ngunit bakit ngayo’y tila nananamlay?
Ang sabi mo sa akin ako’y mahalaga
Ngunit bakit ngayo’y nagtatago ka na?
Ang sabi mo sa akin iyong haharapin
Ngunit bakit ngayon, di mo pinapansin?
Ang sabi mo sa akin ako’y aalagaan
Ngunit bakit ngayon iyong pinabayaan?
Bakit ngayon ako ay nagiisa na lang?
Bakit ngayon ako ay wala ng karamay?
Bakit ngayon ako ay naiwang luhaan?
Di ba ang sabi mo ako’y iyong mahal?
_______________________ mapanuring panitik
Sa pagpasok sa bulwagan likod mo ang natanawan Puting damit, palda’y dilaw sa mata ko ay sumilaw! Ang iyong buhok na mahaba, lakad mong parang mutya Sa braso mo at sa binti ako’y agad na nabighani!
Nanalangin na sana ay mahawakan iyong kamay Matitigan ang iyong mata dahil sayo’y nahalina. Binilisan ang paghakbang upang ika’y maabutan Ngunit ako ay natigilan, natulala sa nasaksihan.
Ika’y biglang napatakbo, isip mo’y tila litung-lito Ibig ko mang habulin ka paa ko ay napako na! Sa paglabas sa bulwagan, ika’y aking tinanawan Mukha’y pilit na inaninag, hindi man lang nasilayan!
Araw-araw ay nagaabang sa pintuan ng bulwagan Tuwing gabi’y nagdarasal na ika’y manapaginipan! Isang araw ng Linggo habang ako’y nasa kanto May tumigil na sasakyan, nagulat ako kung sino?
Si Adonis lamang pala kaya agad akong sumama Paanyaya’y pinaunlakan at tuloy nakipagkwentuhan. Sa pagsadsad ng sasakyan sa lugar na di ko alam Isang anyo ang pumukaw, puso ko’y tila nalusaw.
Ang babae sa bulwagan hindi ako nabulagan Ikaw pala ang pintakasi nitong aking kaibigan Ako’y biglang natahimik sabay na nanghinayang Alam mo kayang ikaw ay kalaguyo nya lamang?
__________________ mapanuring panitik |
Mandigo theme by tom
Entries (RSS)
and Comments (RSS).
